Nie pamiętam, kim chciałem być najpierw — Indianinem czy Bruce Lee. Obie fascynacje wzięły się z popkultury: pierwsza z książek Karola Maya o Winnetou, druga z kinowego przeboju „Wejście smoka”.

Chyba kiedy zdałem sobie sprawę, że mogę nauczyć się bezszelestnie podkradać do ogniska, rozpalać ognisko w taki sposób, aby nie wytwarzało dymu, czytać ślady odciśnięte w miękkiej ziemi lub na piasku i odczytywać sygnały wysyłane przez przyrodę — ptaki, drzewa, wiatr, nadchodzące chmury — że to wszystko mogę, ale przecież nigdy nie będę miał takiego koloru skóry jak Indianie, chyba właśnie wtedy wygrała druga fascynacja. Bo wprawdzie nigdy też nie będę miał skóry koloru żółtego, ale umiejętności prezentowane przez Bruce'a Lee wydawały się o wiele bardziej praktyczne.

Premiera filmu miała w Polsce miejsce w 1982 roku. Film był od lat 18, a ja miałem lat 9. Nie pamiętam, jak rodzice przemycili mnie na salę kinową, ale atmosferę tego seansu pamiętam do dzisiaj.

Kolejnym filmem, który pokazał się w tamtym czasie, był serial „Musashi Miyamoto”. I chyba te dwa filmy obudziły moją głęboką sympatię do kraju kwitnącej wiśni.

Droga przez sztuki walki

Mniej więcej od tego roku zaczęły w Polsce wyrastać szkoły karate i, o ile pamiętam, wszędzie tylko nie w Łodzi. Dlatego zapisałem się na taekwondo, a nie karate, i gdzieś na Julianowie, przy ulicy Wspólnej, rozpocząłem treningi. A w domu po cichu sporządziłem z dwóch nóg od stołka swoje pierwsze nunczako, rozbijając szereg mebli w swoim pokoju na łódzkim blokowisku. Trenowanie przerwała mi kontuzja — na jednym z treningów zerwałem sobie skórę z podeszwy stopy.

A potem były kolejne filmy amerykańskiej popkultury. Gdzieś pod koniec lat 80. lub na początku 90. pojawił się Steven Seagal — filmy „Nico” oraz „Ponad prawem”. I wtedy po raz pierwszy usłyszałem o dalekowschodniej sztuce walki bez walki — aikido. Zresztą kto oglądał „Wejście smoka”, wie, że Bruce Lee wymienia tę sztukę walki w nieco innym kontekście, a mianowicie neutralizowania zagrożenia.

Ale same treningi aikido rozpocząłem dosyć późno, bo około 2001 roku. I trenowałem pięć lub sześć lat, zanim uznałem, że jestem gotowy, żeby zdawać na pierwsze stopnie uczniowskie. I te treningi też przerwała kontuzja — w 2008 roku, kiedy zwichnąłem sobie bark.

I znowu kilka lat przerwy, związane z narodzinami syna, i znowu powrót na matę — tym razem do szkoły United Krav Maga.

A potem przychodzi rok 2014. Rosjanie atakują i zajmują Krym, a moje zainteresowania zmierzają w kierunku broni palnej i sportów strzeleckich. I tak już zostaje. Ale za dobry nóż jestem w stanie się dać pokroić.

Dlaczego Aka Tori?

• 67 warstw stali damasceńskiej: To nie tylko piękny, ozdobny wzór. To proces kucia, który sprawia, że nóż jest jednocześnie ekstremalnie twardy na krawędzi tnącej i elastyczny tam, gdzie pracuje całe ostrze.
• Twardość 60-62 HRC: Standardowe noże marketowe osiągają około 50-55 HRC. Nasze rdzenie (ze stali 10Cr15Mov lub 9CR18Mov) są znacznie twardsze, co oznacza, że raz naostrzone, pozostają ostre przez tygodnie, a nie dni.
• Tradycyjna i nowoczesna ergonomia: Używamy tylko szlachetnych materiałów: hebanu, rogu bawołu, egzotycznego drewna Bubinga, drewna oliwnego czy niezniszczalnego włókna węglowego. Kształty rękojeści zapewniają pełną kontrolę i nie obracają się w dłoni, nawet gdy jest mokra.
• Bezpieczeństwo pracy: Jak mawiają doświadczeni szefowie kuchni – łatwiej zranić się tępym nożem niż ostrym. Ekstremalna ostrość noży Aka Tori drastycznie zmniejsza ryzyko przypadkowego ześlizgnięcia się ostrza.

Odkryj Nasze Kolekcje

Pewność na całe życie

Jako jedyni na rynku jesteśmy tak pewni tego, co sprzedajemy, że obejmujemy nasze noże Dożywotnią Gwarancją. To rzemiosło bez kompromisów. Wybierz swój model i poczuj różnicę w każdym cięciu.